Blog

Eigenlijk zou mijn tante Mia vandaag jarig zijn geweest, maar dat gaat niet meer gebeuren.

Bijna anderhalf jaar geleden namen we afscheid van elkaar. Hand in hand. Ik denk nog vaak aan haar. Mooie herinneringen, maar af en toe duikt er ook een meningsverschil op in mijn geheugen. Dat is niet erg. Dat hoort er net zo goed bij. Onze wederzijdse liefde kon die ruzietjes gemakkelijk aan.

Eerst begreep ze helemaal niets van mijn werk (zelfportretten), maar al gauw stond ze op de barricaden als mensen me aanvielen. Een chique man, woonachtig in dezelfde flat als zij in Heerlen, vroeg haar in de lift: ‘Hoe gaat het met die blote vrouw?’ Daarmee doelde hij op mij, haar petekind. Toevallig stond er die dag een lovend stuk over mijn werk en mij in Dagblad De Limburger. Ze liep naar huis om de krant op te halen. Even later belde ze bij de man aan en drukte hem de krant in handen met de woorden: ‘Zo gaat het met mijn hardwerkende petekind.’

En ach, wat steunde ze me in mijn project Silent Scream. Bij elke inzameling of crowdfunding wilde ze iets van me kopen om […]

Check mijn nieuwe post op Substack. Lees je mijn werk graag? Met een betaald abonnement help je me om te blijven schrijven, fotograferen en publiceren. Dank!

Een gewichtige kalebas

‘Waarom heb je hem altijd bij je? Waarom schrijf je geen verhaal over hem?’ vroeg Hans haar.
Eindelijk.

Sinds een jaar of twee vergezel ik haar trouw bijna overal naartoe en tot dusver heeft ze nog geen letter aan mij gewijd. Wel aan een jurk. Aan een aanrecht. Zelfs een mislukt ei wist haar literaire belangstelling te wekken. Ik wil niet kleinzerig doen, maar er zijn grenzen.
We zaten met vrienden aan tafel en aten groenten uit eigen tuin. Dat wil zeggen: zíj aten. Ik hield me zoals gewoonlijk op de achtergrond. Er werd gesproken over courgettes, over tomaten en op een gegeven moment viel het woord kalebas.
Ik spitste mijn oren. Kalebas. Dat klonk als familie.
Waar zij vandaan komt, wordt iemand zoals ik namelijk ook weleens een kalebas genoemd. Ik weet niet hoe ik dat moet opvatten. Als geuzennaam, koosnaam of belediging. In de rest van Nederland denken ze bij dit woord waarschijnlijk niet aan mij.
Dat deert me niet. Ik ben praktisch ingesteld. Ik denk niet […]

Volg me op Substack voor meer verhalen en foto’s.
Klik op deze link: @LilithSelf

Ik ben gedeeltelijk gemaakt van materiaal dat onthoudt. Dat staat zelfs op mijn verpakking. Memory foam. Ik vind het nogal een belofte. Eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal uit of ik die belofte kan waarmaken. Ze kocht me zojuist met dertig procent korting in de uitverkoop. Ben ik dan verplicht de volle honderd procent te geven?

Ik probeer er niet te lang bij stil te staan, ook al doet het zeer. Net alsof ik geen honderd procent waard ben. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat uiteindelijk nog steeds meer dan de helft werd betaald. Bovendien staat ze me goed. Dat is een compliment, want ze loopt zelden op sneakers. Soms draagt ze sloffen, maar normaal gesproken loopt ze de hele dag op slippertjes. Ze zegt dat ze ze verafschuwt en dat begrijp ik dan weer niet.

Ik weet inmiddels dat zij voorheen niet vaak wandelde. Niet buiten in ieder geval. Binnen loopt ze veel meer dan ze denkt. Trap op, trap af. Naar boven, naar haar computer, […]

Klinkt fantastisch! Kan ook niet anders. 

Lees het hele verhaal op SUBSTACK

Ik ben een betonnen aanrecht. Dat klinkt misschien sterker dan ik ben. Mensen denken bij beton aan iets dat onverwoestbaar is. Dat is een misverstand. Een beetje citroensap laat me al verbleken.

Zij weet inmiddels dat beton ook zwakke plekken heeft. Een aanrecht mag best leven en sporen dragen van gebruik en veroudering. Dat vindt ze juist mooi. Toch smeert ze soms de uitgebeten plekken in met olie, om de sporen te verzachten zodat ik nog lang meega.

Ik heb ooit gehoord dat ik het enige recht van de vrouw werd genoemd. Zij vindt dat een achterhaalde en beledigende gedachte. Niet omdat ze niet graag aan mij staat. Integendeel. Ze kookt graag. Ze kan uren bezig zijn met groenten, deeg, messen, pannen en dingen waarvan ik de naam niet ken. Ze snijdt, kneedt, roert en wast af. Ze is dol op koken en bakken en leest kookboeken van voor naar achter. Ik schat dat ze er ongeveer vijfhonderd heeft. Ook doet ze ideeën op door Instagram-filmpjes en kookprogramma’s op tv.
Ze zorgt graag voor anderen. Dat deed ze blijkbaar al voordat ze kinderen had. Heel lang geleden nam […]

Ze pakte me uit de kast. Nog voordat ze me zag, rook ze me. L’Air du temps.
Voorzichtig streek ze met haar hand over mijn stof. Delftsblauw. Tenminste, zo noemen mensen mijn motief meestal. Alsof ik uit porselein ben gemaakt in plaats van katoen. Ze snoof mijn geur op. Ik ruik al jaren niet meer naar katoen. Ik ruik naar iemand die er niet meer is.

Ik ben oud. Oud genoeg om niet meer precies te weten van wie ik eigenlijk ben geweest. Van haar moeder? Van haar tante? Waarschijnlijk van allebei. Kleding heeft daar een handje van. Wij hechten ons slechts tijdelijk aan degenen die ons aantrekken en horen nooit lang bij één mens. Wij worden gedragen, doorgegeven, opgevouwen, vergeten en soms weer teruggevonden.

Ik herinner me handen. Haar handen natuurlijk het beste, want zij was tot nu toe de laatste die me droeg. Jonge handen. Oude handen. Vermoeide handen. Handen die een rits dichttrekken. Op een dag bleef mijn rits halverwege steken. Dat gebeurt oudere jurken wel vaker, al ligt dat zelden aan de jurk.

Ik weet niet alles meer precies. Een lach. Een traan. Geuren blijven het langst. Gezichten vervagen sneller […]

Ik ben een mislukt gepocheerd ei.
Dat was nooit het plan.

Als vers gelegd ei koesterde ik bescheiden ambities. Een subtiel gestold eiwit, een dooier die precies op tijd uitloopt, een kort maar betekenisvol bestaan op een snee versgebakken zuurdesembrood. Daarna zou ik, zonder veel ophef, verantwoordelijk zijn voor een klein moment van geluk van de fijnproever die mij bestelde. Ergens onderweg verloor iemand de controle over de pan en eindigde ik als een hardgekookte teleurstelling met een marketingprobleem.

Toch bleek ik een onverwacht talent te bezitten.
Ik genereer betrokkenheid.
Ik word gefotografeerd, besproken en gedeeld.
Mensen verenigen zich rondom mijn mislukking.
Ze herkennen iets.

Sommigen reageren alsof hun vertrouwen in de horeca definitief is geschonden. Anderen leveren fotografisch bewijsmateriaal aan van mijn soortgenoten. Er blijken er verrassend veel van ons te zijn.

Ik verbind.
Niet slecht voor een ei.

Later bedacht ik dat ik misschien niet populair ben omdat ik een mislukt ei ben, maar omdat ik een teleurstelling ben.
Niet een grote, existentiële teleurstelling, maar een overzichtelijke. Een veilige. Eentje waar je hardop boos om mag zijn.
Misschien is dat genoeg.

Dat maakt mijn volgende bekentenis des te ongemakkelijker. (…)

Lees verder op SUBSTACK

Your […]

Dit schreef mijn lief Henk Temming:

Nu ik klaar ben met mijn eigen album (release eind ’26; begin ’27) ben ik alweer volop bezig met de produktie van een album van Henriëtte van Gasteren. Naast fotografie en verhalenverteller is zij nu dus ook verhalenverteller op muziek. Onverwacht goede combinatie. Smaakvol en betekenisvol. Mijn agenda blijft vol. Na het maken van mijn hoofdgerecht, mijn Audiobiografie, is er plek voor een heerlijk dessert. Er is altijd plaats voor een toetje.

Maybe not at first.
Look again.

In many of them, something is missing. Sometimes it’s only a head. Only a body. An arm. A back. A leg. As if I’m gradually removing pieces of myself from the frame.

It wasn’t until much later that I realized this wasn’t a coincidence. My favorite self-portraits are almost always the ones that leave something out. A body without a head. A head without a body. Something like that.
Perhaps, without even realizing it, I’ve been guided by a single question: How much – or how little – of myself do I need to show in order to say something universal?

The more specifically I portray myself, the harder it becomes for the viewer to make the image their own. Sometimes you have to remove information to add meaning. Maybe that’s why I instinctively leave out anything that might keep someone from entering the photograph.

The less of me you see, the more room there is for you.

That may sound strange, but when I make a self-portrait, I’m rarely thinking about myself.
I’m thinking about an image.
A question.
A story.
A story that begins with me, but doesn’t have to be about me. (…) 

Continue […]