Blog

Klinkt fantastisch! Kan ook niet anders. 

Lees het hele verhaal op SUBSTACK

Ik ben een betonnen aanrecht. Dat klinkt misschien sterker dan ik ben. Mensen denken bij beton aan iets dat onverwoestbaar is. Dat is een misverstand. Een beetje citroensap laat me al verbleken.

Zij weet inmiddels dat beton ook zwakke plekken heeft. Een aanrecht mag best leven en sporen dragen van gebruik en veroudering. Dat vindt ze juist mooi. Toch smeert ze soms de uitgebeten plekken in met olie, om de sporen te verzachten zodat ik nog lang meega.

Ik heb ooit gehoord dat ik het enige recht van de vrouw werd genoemd. Zij vindt dat een achterhaalde en beledigende gedachte. Niet omdat ze niet graag aan mij staat. Integendeel. Ze kookt graag. Ze kan uren bezig zijn met groenten, deeg, messen, pannen en dingen waarvan ik de naam niet ken. Ze snijdt, kneedt, roert en wast af. Ze is dol op koken en bakken en leest kookboeken van voor naar achter. Ik schat dat ze er ongeveer vijfhonderd heeft. Ook doet ze ideeën op door Instagram-filmpjes en kookprogramma’s op tv.
Ze zorgt graag voor anderen. Dat deed ze blijkbaar al voordat ze kinderen had. Heel lang geleden nam […]

Ze pakte me uit de kast. Nog voordat ze me zag, rook ze me. L’Air du temps.
Voorzichtig streek ze met haar hand over mijn stof. Delftsblauw. Tenminste, zo noemen mensen mijn motief meestal. Alsof ik uit porselein ben gemaakt in plaats van katoen. Ze snoof mijn geur op. Ik ruik al jaren niet meer naar katoen. Ik ruik naar iemand die er niet meer is.

Ik ben oud. Oud genoeg om niet meer precies te weten van wie ik eigenlijk ben geweest. Van haar moeder? Van haar tante? Waarschijnlijk van allebei. Kleding heeft daar een handje van. Wij hechten ons slechts tijdelijk aan degenen die ons aantrekken en horen nooit lang bij één mens. Wij worden gedragen, doorgegeven, opgevouwen, vergeten en soms weer teruggevonden.

Ik herinner me handen. Haar handen natuurlijk het beste, want zij was tot nu toe de laatste die me droeg. Jonge handen. Oude handen. Vermoeide handen. Handen die een rits dichttrekken. Op een dag bleef mijn rits halverwege steken. Dat gebeurt oudere jurken wel vaker, al ligt dat zelden aan de jurk.

Ik weet niet alles meer precies. Een lach. Een traan. Geuren blijven het langst. Gezichten vervagen sneller […]

Ik ben een mislukt gepocheerd ei.
Dat was nooit het plan.

Als vers gelegd ei koesterde ik bescheiden ambities. Een subtiel gestold eiwit, een dooier die precies op tijd uitloopt, een kort maar betekenisvol bestaan op een snee versgebakken zuurdesembrood. Daarna zou ik, zonder veel ophef, verantwoordelijk zijn voor een klein moment van geluk van de fijnproever die mij bestelde. Ergens onderweg verloor iemand de controle over de pan en eindigde ik als een hardgekookte teleurstelling met een marketingprobleem.

Toch bleek ik een onverwacht talent te bezitten.
Ik genereer betrokkenheid.
Ik word gefotografeerd, besproken en gedeeld.
Mensen verenigen zich rondom mijn mislukking.
Ze herkennen iets.

Sommigen reageren alsof hun vertrouwen in de horeca definitief is geschonden. Anderen leveren fotografisch bewijsmateriaal aan van mijn soortgenoten. Er blijken er verrassend veel van ons te zijn.

Ik verbind.
Niet slecht voor een ei.

Later bedacht ik dat ik misschien niet populair ben omdat ik een mislukt ei ben, maar omdat ik een teleurstelling ben.
Niet een grote, existentiële teleurstelling, maar een overzichtelijke. Een veilige. Eentje waar je hardop boos om mag zijn.
Misschien is dat genoeg.

Dat maakt mijn volgende bekentenis des te ongemakkelijker. (…)

Lees verder op SUBSTACK

Your […]

Dit schreef mijn lief Henk Temming:

Nu ik klaar ben met mijn eigen album (release eind ’26; begin ’27) ben ik alweer volop bezig met de produktie van een album van Henriëtte van Gasteren. Naast fotografie en verhalenverteller is zij nu dus ook verhalenverteller op muziek. Onverwacht goede combinatie. Smaakvol en betekenisvol. Mijn agenda blijft vol. Na het maken van mijn hoofdgerecht, mijn Audiobiografie, is er plek voor een heerlijk dessert. Er is altijd plaats voor een toetje.

Maybe not at first.
Look again.

In many of them, something is missing. Sometimes it’s only a head. Only a body. An arm. A back. A leg. As if I’m gradually removing pieces of myself from the frame.

It wasn’t until much later that I realized this wasn’t a coincidence. My favorite self-portraits are almost always the ones that leave something out. A body without a head. A head without a body. Something like that.
Perhaps, without even realizing it, I’ve been guided by a single question: How much – or how little – of myself do I need to show in order to say something universal?

The more specifically I portray myself, the harder it becomes for the viewer to make the image their own. Sometimes you have to remove information to add meaning. Maybe that’s why I instinctively leave out anything that might keep someone from entering the photograph.

The less of me you see, the more room there is for you.

That may sound strange, but when I make a self-portrait, I’m rarely thinking about myself.
I’m thinking about an image.
A question.
A story.
A story that begins with me, but doesn’t have to be about me. (…) 

Continue […]

Vandaag dag 2 van de Gentse Feesten en Art against Violence opende om 15u de deuren in het Hof van Ryhove in de Onderstraat 22 te Gent (B). Gisteren was reeds een eerste dag vol gesprekken en verhalen. Omdat over grensoverschrijdend gedrag móet worden gepraat. Als je zelf slachtoffer bent op de Gentse Feesten ga dan naar het meldpunt tussen Steendam en de Vlasmarkt. Vandaag en de volgende dagen kan je komen kijken naar werk van Julie Vanneste, Felicia Van Heule, Veerle Verbeke, Henriette van Gasteren, Joben Benoot, Elke Saey, Marte Tack en Galerie Viktoria Bloom  Het Team Intrafamilaal Geweld van de Stad Gent stelt het project Gent kleurt Oranje voor. Op maandag 20 juli om 17u: interview mer Dries Dulsster. ART AGAINST VIOLENCE GENTSE FEESTEN

Forty licks or forty bites? (Wat een uitsloverij met deze hitte.) Dank voor de foto Willemijn Jacobs.

 

Quote Art Against Violence: Ongeveer 1,5 miljoen bezoekers komen er naar de Gentse Feesten. Laat ons stellen dat de helft daarvan vrouwen zijn. Dat wil zeggen dat minstens 250.000 van hen slachtoffer zijn geweest van grensoverschrijdend gedrag of het nog steeds zijn. Dat zijn de cijfers.

Art against Violence
Alle dagen van 17 tot 26 juli 2026
Hof van Ryhove Onderstraat 22 Gent (B)
Elke dag van 15u tot 19u

Henriëtte van Gasteren
Julie Vanneste
Elke Saye
Felicia Van Heule
Marthe Tack
Valentina Lari
Veerle Verbeke
Viktoria Bloom
Silent Scream

Vandaag denk ik aan Gerrit Hillen die me zijn ‘buurvrouw’ noemde. Hij werkte ooit bij de garage bij mij in de straat. Toen ik op een dag in de krant stond belde hij me ’s morgen voor zevenen, om zijn blijdschap hierover met mij te delen.
Hij stond altijd voor me klaar. Vandaar dat ik hem en zijn mooie Cadillac met veel plezier in mijn serie zelfportretten ‘Bit Player’ heb opgenomen. Hierbij een paar behind the scenes foto’s gemaakt door Lex Hulscher.
Dag lieve Gerrit en nogmaals heel veel dank voor alles.

Your support helps me to keep writing / photographing – Thank you!

 
 

Met deze temperaturen hebben zeker Wallflowers af en toe wat aandacht nodig. 🌸Voor je het weet verwelken ze.
Gelukkig staan ze dit weekend nog fier overeind bij Galerie Jabelle
Kom kijken naar Wallflowers & Wild Women. Misschien bloei jij er ook een beetje van op.

Galerie Jabelle – Wallflowers & Wild Women
Tussen stille muurbloempjes en ontembare wilde vrouwen ontstaat een wereld vol liefde, humor, passie, melancholie en verleiding. De tentoonstelling beweegt zich tussen romantiek en rebellie, tussen tederheid en kracht, tussen dromen en werkelijkheid.
Met werk van:
Jacques Tange
Robert van der Kroft
Nizaac Vallego
Rob van ’t Hof
Berry van Galen
Henriëtte van Gasteren
Marjon Merckelbach
Van schilderkunst en illustratie tot fotografie en beeldende verhalen: iedere kunstenaar brengt een unieke stem in deze dialoog tussen zachtheid en wildheid.
Kom kijken, laat u verrassen, ontroeren en inspireren door een tentoonstelling die raakt, schuurt, verleidt en soms een glimlach oproept.
20 juni t/m 30 juli 2026
Galerie Jabelle
Lange Haven 70
3111 CH Schiedam
Wij hopen u te mogen verwelkomen!
Kunst die raakt. Verhalen die blijven.
Want laten we eerlijk zijn: zonder Wallflowers & Wild Women zou de wereld een stuk minder interessant zijn.

 

Een schaar. Een botermesje. Een kunstwerk.

Voor een algoritme kan dat al genoeg zijn om een waarschuwing te geven.

In mijn nieuwste Substack schrijf ik over de vreemde wereld van beelden zonder context. Over Barbie, schoonheidsidealen, AI en de vraag hoeveel van wat we zien nog werkelijkheid is.

Ik deel ook een vroege stop-motionfilm uit mijn werk; gemaakt in een andere tijd, maar met vragen die vandaag nog steeds relevant zijn.

Volg mijn Substack en lees mee met de verhalen achter mijn werk en de ideeën die niet altijd in een socialmediapost passen.

A pair of scissors. A butter knife. An artwork.

For an algorithm, that can be enough to raise a warning.

In my latest Substack, I explore the strange world of images without context. From Barbie and beauty ideals to AI and the question of how much of what we see is still reality.

I’m also sharing an early stop-motion film from my work; created in another era, but asking questions that still matter today.

Follow my Substack and join me in exploring the stories behind my work and the ideas that rarely fit into […]

Galerie Jabelle
Wallflowers & Wild Women

Tussen stille muurbloempjes en ontembare wilde vrouwen ontstaat een wereld vol liefde, humor, passie, melancholie en verleiding. De tentoonstelling beweegt zich tussen romantiek en rebellie, tussen tederheid en kracht, tussen dromen en werkelijkheid.

Met werk van:
✨ Jacques Tange
✨ Robert van der Kroft
✨ Nizaac Vallego
✨ Rob van ’t Hof
✨ Berry van Galen
✨ Henriëtte van Gasteren
✨ Marjon Merckelbach

Van schilderkunst en illustratie tot fotografie en beeldende verhalen: iedere kunstenaar brengt een unieke stem in deze dialoog tussen zachtheid en wildheid.
Kom kijken, laat u verrassen, ontroeren en inspireren door een tentoonstelling die raakt, schuurt, verleidt en soms een glimlach oproept.
20 juni t/m 30 juli 2026
📍 Galerie Jabelle
Lange Haven 70
3111 CH Schiedam
Wij hopen u te mogen verwelkomen!
Kunst die raakt. Verhalen die blijven.
Want laten we eerlijk zijn: zonder Wallflowers & Wild Women zou de wereld een stuk minder interessant zijn.

Gefeliciteerd met ons, mijn lief Henk Temming

 

Geleende huizen

Veel mensen vertrouwden mij volledig. Ze gaven mij de sleutel van hun huis en lieten mij mijn gang gaan, terwijl zij zelf niet thuis waren.
Pas toen ik mezelf fotografeerde in de huizen van onbekenden, ontdekte ik dat volledige vrijheid misschien niet bestaat. Na ons lichaam is een huis vaak het meest persoonlijke wat we bezitten. Hoewel de bewoners afwezig waren, voelde ik hun aanwezigheid overal. Mijn zelfportretten werden onvermijdelijk gevormd door hun omgeving; in die zin weerspiegelden ze niet alleen mij, maar ook de bewoners.
Ik dacht dat ik een vrije geest in een vrij lichaam was. Deze serie ‘A house is not a home’ liet mij zien hoe sterk een omgeving ons beïnvloedt, zelfs wanneer niemand aanwezig is. Dat was een confronterende ontdekking.

Would you hand the keys to your home to a stranger with a camera?

Borrowed homes

Many people placed their complete trust in me. They handed me the keys to their homes and gave me free rein while they were away.
It was only when I began photographing myself in the homes of strangers that I discovered complete freedom may not exist. After our bodies, a home is often the most personal thing we possess. Although the owners were absent, […]

Zelfportret uit het tijdperk vóór AI.
Voor mij is het nog steeds een sport om elke foto te laten slagen, zonder AI, al zie ik ook de voordelen (én nadelen!) ervan. 

Ben je benieuwd naar mijn fotografie en de verhalen achter mijn werk? Volg me op Substack: @lilithself. Daar deel ik persoonlijke verhalen, fotografie en een kijkje achter de schermen van mijn werk. Een deel van de content is voor iedereen toegankelijk; daarnaast deel ik met mijn betalende abonnees af en toe exclusieve foto’s en extra materiaal.
Fijn als je me daar volgt.
Mijn meest recente post vind je hier: https://lilithself.substack.com/p/lonesome-hotel-04-every-hotel-room

Fragment uit de tekst:
Lonesome hotel #04 – Every hotel room is a stage

Zo voelt het tenminste.

Niet omdat er publiek is of omdat ik een rol speel. Juist het tegenovergestelde. In de eenzaamheid van een hotelkamer ben ik volledig op mezelf, op mijn binnenwereld, aangewezen en ontmoet ik al mijn kanten.

Voor mijn zelfportretten gebruik ik vaak wat er in de kamer aanwezig is. Een stoffige bedsprei wordt een mantel. Gooi ik haar van me af, dan ben ik een verleider. Houd ik haar voor mijn lichaam, dan ben ik een toreador. Vuile vitrage verandert in vleugels, waardoor ik me vrij voel terwijl ik als een danser over de vensterbank balanceer. Ik kan alles zijn wat ik wil binnen […]

Vandaag is het zes jaar geleden dat mijn vader, Martien van Gasteren, overleed.

In 2020 schreef ik: ‘Vanochtend belde een verzorgster van Sevenheym om te laten weten dat ik bij mijn vader op bezoek mocht. Papa had goede zin en verheugde zich op mijn komst. Net voordat ik arriveerde, is hij overleden. Geen corona. Wel een volledig afgerond leven. Deze foto maakte ik op 4 juni 2020.’

De afgelopen jaren heb ik vaker over mijn vader geschreven. Tot mijn vreugde reageren daar vaak veel mensen op. Sommigen herkennen iets van de liefde tussen ouder en kind. Anderen vertellen dat ze zo’n band met hun vader of moeder hebben gehad. Of juist dat ze die hebben gemist.

Steeds vaker denk ik daarom aan een boek met foto’s en teksten over mijn vader. Over zijn passies, zijn leven en de dingen die hem bezighielden. Al toen hij nog leefde, was ik van plan zo’n boek te maken. Op mijn verzoek schreef hij daarvoor zelfs enkele teksten.
Niet omdat hij beroemd was of een uitzonderlijk leven leidde, maar omdat hij in zijn eenvoud en wijsheid velen wist te raken. En omdat zijn verhaal uiteindelijk iets vertelt over liefde, ouder worden, afscheid nemen en herinneringen.

Zo’n boek maken brengt […]