Volg me op Substack voor meer verhalen en foto’s.
Klik op deze link: @LilithSelf
Ik ben gedeeltelijk gemaakt van materiaal dat onthoudt. Dat staat zelfs op mijn verpakking. Memory foam. Ik vind het nogal een belofte. Eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal uit of ik die belofte kan waarmaken. Ze kocht me zojuist met dertig procent korting in de uitverkoop. Ben ik dan verplicht de volle honderd procent te geven?
Ik probeer er niet te lang bij stil te staan, ook al doet het zeer. Net alsof ik geen honderd procent waard ben. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat uiteindelijk nog steeds meer dan de helft werd betaald. Bovendien staat ze me goed. Dat is een compliment, want ze loopt zelden op sneakers. Soms draagt ze sloffen, maar normaal gesproken loopt ze de hele dag op slippertjes. Ze zegt dat ze ze verafschuwt en dat begrijp ik dan weer niet.
Ik weet inmiddels dat zij voorheen niet vaak wandelde. Niet buiten in ieder geval. Binnen loopt ze veel meer dan ze denkt. Trap op, trap af. Naar boven, naar haar computer, om te schrijven, foto’s te bewerken, de boekhouding te doen. Weer naar beneden. Naar de keuken om te koken of te bakken. Weer naar boven. Ze doet alles door elkaar. Ik benijd haar, want om dit zo gestructureerd te kunnen laten verlopen moet ze wel een fenomenaal geheugen hebben.
Of klopt dat misschien niet? Is mijn bewondering voor haar geheugen niet helemaal terecht? Is ze stiekem toch slecht van memorie? Laatst liet ze iets aanbranden in de oven. In een poging om de ovenschaal te redden liep ze zich de trap af het vuur uit de sloffen. Deze Spaanse sloffen zijn van schapenvacht en hebben geen geheugen. Hebben die even mazzel.
Sinds kort wandelt ze dus. Ze zegt dat het goed is voor geest en lichaam. Dat haar hoofd er leeg van wordt en tegelijkertijd vol. Ze maakt grote passen. Een stappenteller zegt haar niets. De afgelegde kilometers eigenlijk ook niet. De lichaamsbeweging en het contact met de natuur zijn belangrijk voor haar. En onderweg ontstaan ideeën.
Dat laatste vind ik interessant. Want wanneer zij een idee krijgt, gebeurt er ook iets met mij. Niet veel. Een beetje druk hier, een beetje vervorming daar. Haar linkervoet iets anders dan haar rechtervoet. Sneller. Langzamer. Soms blijft ze even staan om een foto te maken. Zij onthoudt het idee. Ik onthoud ondertussen haar voet en toch ook wel een beetje hoe het met haar gaat. Tja, daar kan ik niets aan doen. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.
Ik vraag me af of een matras en hoofdkussen met memory foam dit ook doen. Die liggen natuurlijk samen met iemand in bed. Dat is erg intiem. Zij onthouden al het gedraai en gewoel, misschien andermans dromen en waarschijnlijk ook de wakkere momenten, ik bedoel waarop mensen niet slapen maar zich met elkaar amuseren. Voor de televisie of anders.
Memory foam is niet altijd geheel recyclebaar. Stukjes van mij weten dingen van andere mensen doordat ze eerst onderdeel van een ander paar schoenen waren, of van kussens en matrassen. Stukjes van mij belanden uiteindelijk waarschijnlijk in de universele collectieve soep. Daar schijnt nogal wat om te doen te zijn.
Door alles wat ik weet, loop ik soms vooruit op wat er gaat komen. Als sneaker met memory foam voel ik me schuldig, omdat ik niet honderd procent afbreekbaar ben.
Maar wie is schuldig?
De fabrikant?
De consument?
De schoen?
De mens die hem (te vroeg) afdankt?
Of iedereen een beetje?
Zou ik daardoor ook in een collectief schuldgevoel belanden?
Ik kan daar weinig aan doen, net zomin als aan mijn afprijzing met dertig procent. Daarover heb ik helemaal niets te zeggen.
Trouwens, soms vraag ik me af of zij wel honderd procent is. De rare toeren die ze uithaalt om zelfportretten te maken. Misschien hoeft niemand honderd procent te zijn.
Zij niet.
Ik niet.
Zij vergeet dingen. Ik onthoud ze. Ik onthoud bijvoorbeeld hoe ze loopt als ze haast heeft. Hoe ze danst op haar ter plekke verzonnen choreografie. Hoe ze haar voeten neerzet als ze moe is. Wanneer ze plotseling stopt omdat ze iets ziet. Soms loopt ze een heel stuk zonder iets te zeggen. Eerst dacht ik dat ze dan niets doet. Inmiddels weet ik beter.
Dan gebeurt er juist van alles.
Zij denkt dat ze haar hoofd leegmaakt tijdens het wandelen, maar vult het met ideeën. Ik vul ondertussen het mijne ook, hoewel mijn herinneringen op den duur versnipperd raken.
Misschien staan we daarom op goede voet met elkaar.
Zij is niet honderd procent.
Ik ook niet.
Maar samen komen we een heel eind.
If you enjoy my writing and photography, you can support my work by becoming a paid subscriber on Substack. You’ll receive all my newsletters, updates and exclusive content, while helping me continue creating new stories and images.
Or, if you prefer, you can simply buy me a cup of tea.
Your support helps me to keep writing / photographing – Thank you!
