De kunstenaar als onbetaalde onderhandelaar
Regelmatig schuif ik aan tafel om mogelijkheden van een expositie te bespreken. De tafel waaraan ik zit, is vaak goed gevuld: beleidsmakers, projectleiders, communicatiemedewerkers, subsidieadviseurs. Allemaal professionals met een salaris, betaald voor hun tijd en expertise. En daar zit ik dan, als kunstenaar, als initiator van het project, zonder financiële zekerheid, zonder honorarium voor al die overleggen.
Mijn ingediende begroting ligt op tafel, klaar om gewogen en beoordeeld te worden. Mijn werkuren, mijn reiskosten, mijn voorbereiding, materialen – alles wordt tegen het licht gehouden. Iedereen moet er iets van vinden en ik ben afhankelijk van hun oordeel. Het advies dat ik krijg: reis- en overleguren ‘in kind’ bijdragen, wat betekent dat ik onbetaald blijf investeren in mijn eigen project. Soms zit ik vier tot vijf keer per week in zulke gesprekken, fysiek of via Teams. Altijd met mensen die er wél voor betaald worden.
Dit is fundamenteel onterecht. Kunst en cultuur worden geprezen als essentieel voor de samenleving, maar de makers zelf worden structureel onderbetaald – of in veel gevallen helemaal niet betaald. Terwijl er beleid wordt geschreven over eerlijke vergoedingen, blijft de aanname bestaan dat kunstenaars hun passie belangrijker vinden dan hun bestaanszekerheid.
Kunst speelt […]
Enid van Ommeren en Henriëtte van Gasteren 
Sea of love, self-portrait 2009 
