Blog

Een schaar. Een botermesje. Een kunstwerk.

Voor een algoritme kan dat al genoeg zijn om een waarschuwing te geven.

In mijn nieuwste Substack schrijf ik over de vreemde wereld van beelden zonder context. Over Barbie, schoonheidsidealen, AI en de vraag hoeveel van wat we zien nog werkelijkheid is.

Ik deel ook een vroege stop-motionfilm uit mijn werk; gemaakt in een andere tijd, maar met vragen die vandaag nog steeds relevant zijn.

Volg mijn Substack en lees mee met de verhalen achter mijn werk en de ideeën die niet altijd in een socialmediapost passen.

A pair of scissors. A butter knife. An artwork.

For an algorithm, that can be enough to raise a warning.

In my latest Substack, I explore the strange world of images without context. From Barbie and beauty ideals to AI and the question of how much of what we see is still reality.

I’m also sharing an early stop-motion film from my work; created in another era, but asking questions that still matter today.

Follow my Substack and join me in exploring the stories behind my work and the ideas that rarely fit into […]

Galerie Jabelle
Wallflowers & Wild Women

Tussen stille muurbloempjes en ontembare wilde vrouwen ontstaat een wereld vol liefde, humor, passie, melancholie en verleiding. De tentoonstelling beweegt zich tussen romantiek en rebellie, tussen tederheid en kracht, tussen dromen en werkelijkheid.

Met werk van:
✨ Jacques Tange
✨ Robert van der Kroft
✨ Nizaac Vallego
✨ Rob van ’t Hof
✨ Berry van Galen
✨ Henriëtte van Gasteren
✨ Marjon Merckelbach

Van schilderkunst en illustratie tot fotografie en beeldende verhalen: iedere kunstenaar brengt een unieke stem in deze dialoog tussen zachtheid en wildheid.
Kom kijken, laat u verrassen, ontroeren en inspireren door een tentoonstelling die raakt, schuurt, verleidt en soms een glimlach oproept.
20 juni t/m 30 juli 2026
📍 Galerie Jabelle
Lange Haven 70
3111 CH Schiedam
Wij hopen u te mogen verwelkomen!
Kunst die raakt. Verhalen die blijven.
Want laten we eerlijk zijn: zonder Wallflowers & Wild Women zou de wereld een stuk minder interessant zijn.

Gefeliciteerd met ons, mijn lief Henk Temming

Geleende huizen

Veel mensen vertrouwden mij volledig. Ze gaven mij de sleutel van hun huis en lieten mij mijn gang gaan, terwijl zij zelf niet thuis waren.
Pas toen ik mezelf fotografeerde in de huizen van onbekenden, ontdekte ik dat volledige vrijheid misschien niet bestaat. Na ons lichaam is een huis vaak het meest persoonlijke wat we bezitten. Hoewel de bewoners afwezig waren, voelde ik hun aanwezigheid overal. Mijn zelfportretten werden onvermijdelijk gevormd door hun omgeving; in die zin weerspiegelden ze niet alleen mij, maar ook de bewoners.
Ik dacht dat ik een vrije geest in een vrij lichaam was. Deze serie ‘A house is not a home’ liet mij zien hoe sterk een omgeving ons beïnvloedt, zelfs wanneer niemand aanwezig is. Dat was een confronterende ontdekking.

Would you hand the keys to your home to a stranger with a camera?

Borrowed homes

Many people placed their complete trust in me. They handed me the keys to their homes and gave me free rein while they were away.
It was only when I began photographing myself in the homes of strangers that I discovered complete freedom may not exist. After our bodies, a home is often the most personal thing we possess. Although the owners were absent, […]

Zelfportret uit het tijdperk vóór AI.
Voor mij is het nog steeds een sport om elke foto te laten slagen, zonder AI, al zie ik ook de voordelen (én nadelen!) ervan. 

Ben je benieuwd naar mijn fotografie en de verhalen achter mijn werk? Volg me op Substack: @lilithself. Daar deel ik persoonlijke verhalen, fotografie en een kijkje achter de schermen van mijn werk. Een deel van de content is voor iedereen toegankelijk; daarnaast deel ik met mijn betalende abonnees af en toe exclusieve foto’s en extra materiaal.
Fijn als je me daar volgt.
Mijn meest recente post vind je hier: https://lilithself.substack.com/p/lonesome-hotel-04-every-hotel-room

Fragment uit de tekst:
Lonesome hotel #04 – Every hotel room is a stage

Zo voelt het tenminste.

Niet omdat er publiek is of omdat ik een rol speel. Juist het tegenovergestelde. In de eenzaamheid van een hotelkamer ben ik volledig op mezelf, op mijn binnenwereld, aangewezen en ontmoet ik al mijn kanten.

Voor mijn zelfportretten gebruik ik vaak wat er in de kamer aanwezig is. Een stoffige bedsprei wordt een mantel. Gooi ik haar van me af, dan ben ik een verleider. Houd ik haar voor mijn lichaam, dan ben ik een toreador. Vuile vitrage verandert in vleugels, waardoor ik me vrij voel terwijl ik als een danser over de vensterbank balanceer. Ik kan alles zijn wat ik wil binnen […]

Vandaag is het zes jaar geleden dat mijn vader, Martien van Gasteren, overleed.

In 2020 schreef ik: ‘Vanochtend belde een verzorgster van Sevenheym om te laten weten dat ik bij mijn vader op bezoek mocht. Papa had goede zin en verheugde zich op mijn komst. Net voordat ik arriveerde, is hij overleden. Geen corona. Wel een volledig afgerond leven. Deze foto maakte ik op 4 juni 2020.’

De afgelopen jaren heb ik vaker over mijn vader geschreven. Tot mijn vreugde reageren daar vaak veel mensen op. Sommigen herkennen iets van de liefde tussen ouder en kind. Anderen vertellen dat ze zo’n band met hun vader of moeder hebben gehad. Of juist dat ze die hebben gemist.

Steeds vaker denk ik daarom aan een boek met foto’s en teksten over mijn vader. Over zijn passies, zijn leven en de dingen die hem bezighielden. Al toen hij nog leefde, was ik van plan zo’n boek te maken. Op mijn verzoek schreef hij daarvoor zelfs enkele teksten.
Niet omdat hij beroemd was of een uitzonderlijk leven leidde, maar omdat hij in zijn eenvoud en wijsheid velen wist te raken. En omdat zijn verhaal uiteindelijk iets vertelt over liefde, ouder worden, afscheid nemen en herinneringen.

Zo’n boek maken brengt […]