Gisteren was Moederdag. Een uitvinding op de kalender, deels commercieel, deels oprecht uit liefde en dankbaarheid.

Op zo’n dag denk ik aan mijn eigen moeder. Ze is er al lang niet meer, en eerlijk gezegd heb ik haar nooit echt goed mogen leren kennen. Dat is een gemis in een vreemde vorm: niet alleen het verlies van iets wat was, maar van wat had kunnen zijn.

En ik denk aan mijn kinderen. Aan de tijd dat ze nog gewoon om me heen waren. Dat knuffelen en vasthouden iets vanzelfsprekends was, geen agenda, geen planning. Nu weet ik dat uitvliegen normaal is, zelfs goed, maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.

Vanochtend zei iemand tegen me: ‘the youth is wasted on the young’, en dat je dat pas begrijpt als je zelf niet meer jong bent. Ik snap wat hij bedoelde. Maar ik zou het woord ‘wasted’ willen omruilen voor iets anders. Die tijd was niet verspild. Die tijd was goed besteed. Dat weet ik, omdat mijn kinderen gisteren geen moment konden bedenken waarop ik onredelijk was geweest. Streng, ja, één keer: ze mochten niet alleen in het donker naar huis fietsen. Al wist ik natuurlijk allang dat het toch weleens gebeurde. Want zo gaat dat: kinderen trekken soms gewoon hun eigen plan.

Als mensen vragen wat ik doe, wat mijn functie is, kan ik veel antwoorden. Maar het eerste wat in me opkomt is altijd hetzelfde woord: moeder. Geen beroep, geen carrière, maar toch het enige antwoord dat voor mijn gevoel echt klopt. 100% liefde terwijl ik aan mijn drie kinderen denk.

Yesterday was Mother’s Day. An invention on the calendar, partly commercial, partly sincere; born out of love and gratitude.

On a day like this, I think of my own mother. She has been gone for a long time, and honestly, I never really got the chance to know her properly. It’s a loss in a strange shape: not only the loss of something that was, but of what could have been.

And I think of my children. Of the time when they were simply around me. When hugging and holding was something natural, no agenda, no planning. I know now that leaving the nest is normal, – even good, – but knowing and feeling are two different things.

This morning someone said to me: ‘the youth is wasted on the young’; and that you only understand that once you’re no longer young yourself. I know what he meant. But I would want to swap out the word ‘wasted’ for something else. That time was not wasted. That time was well spent. I know this, because yesterday my children couldn’t think of a single moment when I had been unreasonable. Strict, yes, once: they were not allowed to cycle home alone in the dark. Though of course I’d known for a long time that it happened anyway sometimes. Because that’s how it goes: children simply make their own plans.

When people ask what I do, what my role is, I could give many answers. But the first word that always comes to mind is mother. Not a profession, not a career, and yet the only answer that, to me, truly fits. 100% love, as I think of my three children.