Vaderdag

Ooit waren mijn vader en ik begonnen aan een documentaire over zijn leven. Niet met een camera die uren draaide, maar met foto’s. Beelden van wie hij was, van wat hem bezighield, van de jaren die achter hem lagen en de verhalen die nog verteld moesten worden.

Dat project is nooit geworden wat het had kunnen zijn. Iemand gooide roet in het eten. Tot op de dag van vandaag weet ik niet precies waar dat ‘roet’ vandaan kwam. Misschien begreep diegene de band tussen mijn vader en mij niet. Misschien dacht diegene zelfs mijn vader te moeten beschermen. Waartegen, weet ik nog steeds niet.

Wat ik wel weet, is dat mijn vader tot de laatste dag van zijn leven heel goed wist wat hij deed. Zijn verstand was scherp, zijn geheugen betrouwbaar en bovenal beschikte hij over een schat aan levenswijsheid. Hij was niet iemand die zich liet meeslepen door anderen.

Juist daarom was ik verdrietig dat hij zich op een gegeven moment minder vrij voelde om onbevangen met mij samen te werken. Alsof er twijfel was gezaaid die eerder niet bestond.

En toch bleef het vertrouwen tussen ons bestaan, want op een dag zei hij zomaar: “Wordt het niet weer eens tijd dat we samen een selfie maken?”

Dat ene zinnetje zei eigenlijk alles.

Dankjewel, lieve papa, voor het vertrouwen dat je mij keer op keer gaf. Ook al waren, of leken, we op sommige vlakken twee werelden van verschil. Misschien waren we dat helemaal niet. Misschien waren we als een negatief en een foto. Op het eerste gezicht lijken ze elkaars tegenovergestelde, maar in werkelijkheid dragen ze hetzelfde beeld in zich.

Ik denk dat dat is wat ik bedoel wanneer ik zeg dat we veel meer op elkaar leken dan mensen soms konden zien. Dezelfde nieuwsgierigheid. Dezelfde eigenzinnigheid. Dezelfde behoefte om iets te creëren. Dezelfde zorgzaamheid naar anderen.

Mijn vader zag zichzelf ook als kunstenaar. En terecht. De klompen die hij als klompenmaker, zijn oorspronkelijke beroep, maakte, zijn opgenomen in de collectie van Openluchtmuseum Eynderhoof in Nederweert-Eind. Niet alleen omdat het gebruiksvoorwerpen waren, maar ook omdat ze iets vertelden over de maker.

Vandaag denk ik terug aan de foto’s die we samen maakten en aan de foto’s die we niet meer maakten.

Fijne Vaderdag, papa. Ons project bleef onvoltooid, maar het belangrijkste beeld is nooit verloren gegaan. Ik draag jou in mijn hart.