Beschouwingen van een mislukt ei

Ik ben een mislukt gepocheerd ei.

Dat was nooit het plan.
Als vers gelegd ei koesterde ik bescheiden ambities. Een subtiel gestold eiwit, een dooier die precies op tijd uitloopt, een kort maar betekenisvol bestaan op een snee versgebakken zuurdesembrood. Daarna zou ik, zonder veel ophef, verantwoordelijk zijn voor een klein moment van geluk van de fijnproever die mij bestelde. Ergens onderweg verloor iemand de controle over de pan en eindigde ik als een hardgekookte teleurstelling met een marketingprobleem.

Toch bleek ik een onverwacht talent te bezitten.
Ik genereer betrokkenheid.
Ik word gefotografeerd, besproken en gedeeld.
Mensen verenigen zich rondom mijn mislukking.
Ze herkennen iets.
Sommigen reageren alsof hun vertrouwen in de horeca definitief is geschonden. Anderen leveren fotografisch bewijsmateriaal aan van mijn soortgenoten. Er blijken er verrassend veel van ons te zijn.

Ik verbind.
Niet slecht voor een ei.

Later bedacht ik dat ik misschien niet populair ben omdat ik een mislukt ei ben, maar omdat ik een teleurstelling ben.
Niet een grote, existentiële teleurstelling, maar een overzichtelijke. Een veilige. Eentje waar je hardop boos om mag zijn.
Misschien is dat genoeg.

Dat maakt mijn volgende bekentenis des te ongemakkelijker.
Ik ken degene die de foto van me maakte en online zette. Ze houdt zich normaal gesproken met heel ander werk bezig. Foto’s waarin ze vastgeroeste overtuigingen, het lichaam, ouder worden, identiteit, object/subject, gender, erotiek, schaamte, verlangen en verlies onderzoekt. Werk dat soms maanden of jaren nodig heeft om te ontstaan. Ze reikt anderen de hand alsof ze wil zeggen: ‘Je bent niet de enige.’

Ik heb daar bewondering voor.

Ik versloeg haar. Niet artistiek, begrijp me niet verkeerd, maar in bereik. Dat schijnt tegenwoordig een categorie op zichzelf te zijn.

Iedereen heeft verstand van een ei. Iedereen weet wanneer een gepocheerd ei mislukt is. Niemand hoeft bang te zijn dat hij het ‘verkeerd ziet’. Een ei als ik kent geen verborgen symboliek. Geen historische context. Misschien is dat mijn superkracht. Ik vraag niets van de toeschouwer behalve een oordeel.

Kunst laat zich minder gemakkelijk consumeren.

Ik heb een voordeel ten opzichte van kunst. Je weet meteen wat je van mij vindt. Kunst vraagt soms om tijd.
Toch vraag ik me af welk beeld uiteindelijk het langst blijft hangen.
Ik, het ei dat ten onrechte voor gepocheerd doorging?
Of dat ene beeld dat dagen later ineens weer in je herinnering opduikt, zonder dat je precies weet waarom?

Misschien is betrokkenheid niet hetzelfde als zichtbaarheid.
Misschien is een reactie niet hetzelfde als resonantie.

Ik weet het niet. Ik ben tenslotte maar een mislukt gepocheerd ei. Al schijn ik inmiddels een zekere bekendheid te hebben verworven.

Sinds vorige week vermoed ik dat ik, onbedoeld, onderdeel ben geworden van een veel groter onderzoek.
Niet naar eieren.
Naar hoe wij kijken.
Naar waarop wij besluiten te reageren.
Want een mislukt gepocheerd ei is misschien wel een van de meest democratische onderwerpen op sociale media.

Iedereen heeft er verstand van.
Iedereen heeft er een mening over.
En niemand hoeft zich ervoor bloot te geven.
Zelfs niet degene die mij heeft laten mislukken.