Lees het hele verhaal op SUBSTACK
Ik ben een betonnen aanrecht. Dat klinkt misschien sterker dan ik ben. Mensen denken bij beton aan iets dat onverwoestbaar is. Dat is een misverstand. Een beetje citroensap laat me al verbleken.
Zij weet inmiddels dat beton ook zwakke plekken heeft. Een aanrecht mag best leven en sporen dragen van gebruik en veroudering. Dat vindt ze juist mooi. Toch smeert ze soms de uitgebeten plekken in met olie, om de sporen te verzachten zodat ik nog lang meega.
Ik heb ooit gehoord dat ik het enige recht van de vrouw werd genoemd. Zij vindt dat een achterhaalde en beledigende gedachte. Niet omdat ze niet graag aan mij staat. Integendeel. Ze kookt graag. Ze kan uren bezig zijn met groenten, deeg, messen, pannen en dingen waarvan ik de naam niet ken. Ze snijdt, kneedt, roert en wast af. Ze is dol op koken en bakken en leest kookboeken van voor naar achter. Ik schat dat ze er ongeveer vijfhonderd heeft. Ook doet ze ideeën op door Instagram-filmpjes en kookprogramma’s op tv.
Ze zorgt graag voor anderen. Dat deed ze blijkbaar al voordat ze kinderen had. Heel lang geleden nam ze ontslag als directiesecretaresse. Bij haar afscheid zeiden collega’s: ‘Daar gaat ons moedertje.’ Ze was nog geen dertig.
Ik ben haar werkplek, maar ook haar podium.
Ze heeft hier voor mijn neus bijvoorbeeld een restje zelfgemaakte tomatensoep met één gehaktballetje keer op keer laten vallen. Niet per ongeluk, bepaald niet. (…)
Lees verder/Volg me op Substack @LilithSelf
Your support helps me to keep writing / photographing – Thank you!
