HJIM

Augustus 2018 is bijna voorbij. De 12^e maand van mijn dagboekenproject. Ik heb een jaar lang maandelijks een dagboek gefotografeerd en met de hand geschreven. Het was ontzettend veel werk, daarom stop ik ermee. Meestal leuk werk, maar soms ook heel zwaar werk omdat ik mijn emoties van die maand herbeleefde. Ik schreef namelijk eerst alle teksten op mijn computer en als de nieuwe maand was begonnen startte ik met plakken van foto’s en met de hand schrijven van het dagboek van de voorgaande maand.

De meeste boeken heb ik verkocht. De gedachte erachter was dat ik langzaam maar gestaag van minimum salaris naar het salaris van Jan Modaal zou toewerken. Dat is niet helemaal gelukt. De verkoopprijs stagneerde bij € 2.350,00 inc. btw. Meestal bezorgde ik de boeken persoonlijk tot aan Gent in België toe. Ik durfde ze niet op te sturen want elk dagboek is een uniek handgeschreven exemplaar. Ik kan het nooit exact reproduceren en ben dit ook niet van plan.

Mocht je belangstelling hebben een maandlang mijn deelgenoot te worden dan kan dat nog steeds. Een aantal boeken heb ik nog in mijn bezit. Aan het plak- en schrijfwerk van augustus moet ik sowieso morgen beginnen. In elk […]

Afgelopen week bood ik een foto uit mijn vaders huis te koop aan plus een zelfportret van ons beiden, gesigneerd door ons beiden. Eigenlijk ging het meer om het zelfportret dan de andere foto, want dit was de eerste keer dat mijn vader een foto van ons samen signeerde. Dus heel exclusief en vrij uniek. De foto’s zijn inmiddels verkocht. Dank aan degenen die geboden hebben. Felicitaties aan degene die hem gekocht heeft. Koester ons!

Na mijn scheiding in januari 2007 heb ik de trouwfoto aan de muur in mijn vaders huis vervangen door een foto van mezelf, in m’n eentje. Op dat moment had ik geen idee van wat me te wachten stond. Ik vond het vreselijk eng om te scheiden. Ik wou niemand verdriet doen. Mijn kinderen niet, mijn vader niet. Vrijheid was echter belangrijk voor me. Niet dood gaan van binnen nog meer. Vandaar dat ik ondanks mijn angst besloot alleen verder te gaan. Alleen, maar samen met mijn kinderen. Zonder enige zekerheid op welk gebied dan ook. Behalve de zekerheid van wederzijdse liefde van/voor mijn kinderen en van/voor mijn vader. Ik voorvoelde dat veel nare dingen te gebeuren stonden. De realiteit bleek uiteindelijk zelfs groter dan mijn fantasie.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Mijn vader heeft sinds vandaag in het verzorgingshuis niet genoeg wandruimte om mijn foto op te hangen. Dat is niet erg want ik zit in zijn hart. Het is geen zelfportret, toch is het een foto die me recht doet. Een foto die typeert hoe ik in het leven sta. Rug recht, borst vooruit, haren in de wind. Ik laat […]

Inmiddels ben ik begonnen aan mijn twaalfde dagboek sinds vorig jaar augustus toen ik dit project in bad bedacht.
Heb je belangstelling voor een dagboek waarvan slechts één exemplaar verschijnt?
In dit dagboek al mijn nieuw werk en meer dat ik die bewuste maand produceer. Ca. 75 foto’s/zelfportretten met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. In totaal ca. 180 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel kost het? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum maandloon. Ik werk zo naar het salaris van Jan Modaal toe. Elk dagboek is sowieso een uniek handgeschreven exemplaar en je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand.

Het augustusdagboek kost € 2.350,00 inc btw.

Mail me voor meer details: info@hjimvangasteren.eu

‘Skinny Dipping’, mijn gehavend boek met extra verhaal werd verkocht voor € 130,00. Dit is een voorbeeld van hoe ik vaak van iets negatiefs iets positiefs probeer te maken. Soms lukt het, soms niet.
Maar… ik schreef: “Toen ik thuis aangekomen de klep opende viel het op straat. Daardoor kwam de rug ietwat los te zitten. ‘Daar hoor ik thuis’, sprak het boek tot mij. Inderdaad, dacht ik, kunst moet voor iedereen toegankelijk zijn.”
Doordat de prijs voor dit beschadigd boek hoger werd dan voorzien was het niet meer voor iedereen toegankelijk. Een nieuwe ongehavende versie van ‘Skinny Dipping – explicit content’ is echter te koop voor € 49,50. Normaal gesproken bedragen de verzendkosten binnen Nederland € 10,00 (het boek past niet in de brievenbus, vandaar). Deze week neem ik de verzendkosten voor mijn rekening.
Greep je net mis bij de veiling van het gehavende boek, schroom niet een brandnieuw exemplaar bij me te bestellen. Ik stuur het gesigneerde boek zo snel mogelijk naar je toe. En weet je, je krijgt er deze week gratis een set postkaarten (5 stuks) bij.
Dank voor jullie enthousiasme bij de ‘veiling’. Het was een bijzondere ervaring.

Dit boek ‘Skinny dipping’ (preview ) is een boek met een verhaal. Dat is meestal zo bij boeken. Dit boek heeft een extra verhaal. Het heeft gereisd langs galerieën in Knokke. Het boek en ik kregen te horen: Uw werk is prachtig, erg goed, maar:
• Het is niet kuis genoeg voor België (ik heb ook heel kuis werk hoor, bijna saai zo kuis)
• Fotografie is lastig verkoopbaar in Knokke behalve werk van Marc Lagrange (ehm, ja maar die hoeft niet meer naar Lidl)
• De galeriehouder moet affiniteit met het werk hebben (een relatie kan groeien, geef ons een kans)
• Het is te expliciet (terwijl dit werd gezegd bekeek ik in de betreffende galerie werk van Kamagurka voor wie geen taboe veilig is)
• Het bevat te veel foto’s (zie je wel dat ik te dik ben!)
Ik klemde het verguisde en beduimelde boek in mijn zweterige armen en nam het mee naar huis. Tijdens de rit van de Belgische kust naar Nederland lag het in de kofferbak. Toen ik thuis aangekomen de klep opende viel het op straat. Daardoor kwam de rug ietwat los te zitten.
‘Daar hoor ik thuis’, sprak het boek tot mij. Inderdaad, dacht ik, kunst moet voor […]

‘Fotograaf HJIMvanGasteren / Lilith verkoopt haar leven maand per maand’
Reuver, Nederland: De Nederlandse fotograaf  HJIMvanGasteren (kunstenaarsnaam Lilith), die sinds 2006 indruk maakt met haar zelfportretten, waarbij ze haar eigen leven en de wereld rondom zich poogt te verzoenen in sprekende en intense beelden, pakt uit met een uniek ‘dagboek’-project. 

Foto’s kopen van een fotograaf die je bewondert, dat is altijd al iets heel bijzonders geweest. Maar met de dagboeken van Lilith kan een verzamelaar of een fotoliefhebber een stap verder gaan, en iets unieks in huis halen. En er hoeven niet eens gaten in de muur te worden geboord! 

Geen dag gaat voorbij of Lilith – echte naam HJIMvanGasteren, geb. 09-09-1964 Sevenum, Nederland – is bezig met het dagboek. Ze maakt selfies, zelfportretten en schrijft er met de hand teksten bij – haar belevenissen, emoties en gedachten in woord in beeld. Foto’s maakt ze zowel met haar Lumia telefoon als met haar vertrouwde Nikon camera. De opdrachtgever krijgt het enige exemplaar van het dagboek. De foto’s (13×18 cm) worden vanzelfsprekend afgedrukt op kwaliteitsvol papier; elk dagboek telt ongeveer 180 pagina’s en wordt uiteraard gesigneerd. 

Een kunstenaar moet kunnen leven van zijn/haar kunst en daarom hanteert Lilith met een knipoog een prijs die een […]

Sociaal wenselijk verplicht lichaamscontact. Man, man, wat heb ik daar moeite mee. In mijn jeugd werd niet zo heel veel gekust. Ik hing liever even bij mijn vader of moeder om de hals, mijn hoofd op hun schouder. Aan mijn moeder heb ik wel gevraagd of ze een andere bh wilde aanschaffen. De puntige cups prikten in mijn lijf (jaren ‘60/’70). Ik werd geacht oma te kussen die lief was maar óók prikte. Met name haar bovenlip en kin. Dat vond ik vies. Ze zat bijna altijd in dezelfde stoel na een uit de hand gelopen lobotomie. Ik zie haar zo voor me. Een goed mens. Toch wilde ik haar niet kussen.

Op internet zocht en vond ik allerlei informatie over ‘social kissing’. Bijvoorbeeld dat het begroetingsritueel aan plaats, stand en tijd is gebonden en telkens verandert. Waar ik vandaan kom wordt doorgaans driemaal gezoend, áls er wordt gezoend. In ‘Holland’  – zoals wij Limburgers een groot gebied boven de Moerdijk plegen te noemen – deelt men vaak slechts twee kussen uit, soms een. De ene keer wordt daarbij de hand uitgestoken, de andere keer pakt men elkaar bij de schouders vast. In enkele gevallen botst men met de neuzen tegen […]