Vandaag is het zes jaar geleden dat mijn vader, Martien van Gasteren, overleed.

In 2020 schreef ik: ‘Vanochtend belde een verzorgster van Sevenheym om te laten weten dat ik bij mijn vader op bezoek mocht. Papa had goede zin en verheugde zich op mijn komst. Net voordat ik arriveerde, is hij overleden. Geen corona. Wel een volledig afgerond leven. Deze foto maakte ik op 4 juni 2020.’

De afgelopen jaren heb ik vaker over mijn vader geschreven. Tot mijn vreugde reageren daar vaak veel mensen op. Sommigen herkennen iets van de liefde tussen ouder en kind. Anderen vertellen dat ze zo’n band met hun vader of moeder hebben gehad. Of juist dat ze die hebben gemist.

Steeds vaker denk ik daarom aan een boek met foto’s en teksten over mijn vader. Over zijn passies, zijn leven en de dingen die hem bezighielden. Al toen hij nog leefde, was ik van plan zo’n boek te maken. Op mijn verzoek schreef hij daarvoor zelfs enkele teksten.
Niet omdat hij beroemd was of een uitzonderlijk leven leidde, maar omdat hij in zijn eenvoud en wijsheid velen wist te raken. En omdat zijn verhaal uiteindelijk iets vertelt over liefde, ouder worden, afscheid nemen en herinneringen.

Zo’n boek maken brengt natuurlijk kosten met zich mee en een boek moet uiteindelijk ook zijn lezers vinden. Toch merk ik dat het idee me niet loslaat.
Ik ben benieuwd hoe jullie daartegen aankijken. Zou een boek over mijn vader jullie aanspreken?