Gisterenavond in Theater Peeriscoop was indrukwekkend, intens en voor velen emotioneel.
De avond stond in het teken van Ode aan mijn moeders pijn van Sofie Edelbroek, een aangrijpend verhaal over seksueel geweld, femicide en intergenerationeel trauma. Kunst, muziek, dans en poëzie kwamen samen rond thema’s die niet genegeerd mogen worden.
Voor mij sloot Silent Scream daar naadloos op aan. Sofies film is een ode aan een moeder. Mijn dochter Krissi schreef na haar verkrachting een tekst met de titel Silent Screams. Die woorden bleven jarenlang bij me. Uit mijn gevoelens van liefde en onmacht als moeder ontstond uiteindelijk Silent Scream: een reizende tentoonstelling en een boek over seksueel misbruik. Een project dat ruimte wil maken voor verhalen die vaak ongehoord blijven en wil bijdragen aan het doorbreken van het taboe op praten over seksueel misbruik.
Wat mij ook raakte, was de betrokkenheid in Gorinchem. Veel gemeenten en organisaties door heel Nederland zouden een voorbeeld mogen nemen aan de manier waarop hier aandacht wordt gegeven aan moeilijke maar noodzakelijke gesprekken. Juist door kunst en ontmoeting ontstaat ruimte voor echte gesprekken; en daarmee ook voor erkenning, verbinding en verwerking van trauma.
Dank aan iedereen die aanwezig was en de moed had om te luisteren, te delen en stil te staan bij wat vaak verborgen blijft. ❤️
Dank aan de gemeente Gorinchem, in het bijzonder Rosalien Tap, en aan Sofie Edelbroek voor de ruimte die zij aan Silent Scream hebben gegeven. En dankjewel, lieve en dappere Vicky Bergman, voor de introductie van mij en mijn project in Gorinchem.
Geef een reactie