Dankzij een symposiummiddag zoals afgelopen zondag in Museum De Wieger gebeuren er waardevolle dingen.

Sprekers geven het voorbeeld door hun misbruikervaringen te delen met een publiek. Dat opent ruimte; mensen die nooit eerder over hun eigen misbruikverleden spraken, durven dat nu wel. Soms in klein gezelschap, soms juist voor een grotere groep.

Ook WingWays liet zien wat betrokkenheid kan betekenen. Samen met medewerkers steunden zij een collega (met een donatie voor voordekunst.nl) die via Silent Scream haar verhaal deelde. Zij dacht dat wat haar was overkomen misschien ‘te klein’ was. Maar seksueel misbruik laat zich niet meten. Wat iemand meemaakt, heeft impact; op het leven, toen en daarna. Dat mag niet worden gebagatelliseerd. (Mijn dank is groot WingWays.)

Hieronder volgt de tekst van deelnemer Luca van Wersch, als illustratie van de impact die een bijeenkomst als deze kan hebben.
Zwijgen is zeker niet altijd goud.
Door de link naar deze crowdfundcampagne te delen steun je de campagne. Dank daarvoor. Doneren mag natuurlijk ook.
Dit is de link: SILENT SCREAM 2.0

Op mijn tenen lopen

Ik was in Museum de Wieger in Deurne, waar een symposium rondom Silent Scream plaatsvond, de expositie van internationaal bekroonde multimediakunstenaar Henriëtte van Gasteren over seksueel geweld die al bijna twee jaar door Nederland en andere landen reist. Henriëtte heeft zowel slachtoffers als daders van seksueel geweld zoveel mogelijk gefotografeerd op plaats delict: terug naar toen, en wat daar op dat moment plaatsvond. Dat dát een serie foto’s oplevert die spraakmakend is, moge duidelijk zijn.

Mijn naam klonk. Ik werd naar voren geroepen om ‘Sterrenstof’ voor te dragen, een gedicht dat ik over dit onderwerp heb geschreven.

Henriette stond naast me. Ik zag haar blik, die ik eerder had gezien op momenten als deze, waarin ik – voor een volle zaal of camera – sprak over mijn ervaringen met seksueel geweld. Achter haar zat Jos, ook een deelnemer aan dit project. Ik keek in de zaal, waar mijn vriendinnen Gidian en Judith zaten. Ik wierp een blik op het scherm achter me, waar de foto die Henriëtte van mij had gemaakt op groot formaat zichtbaar was.

Meisje. Knot. Balletpakje. Maria. Beer. Spitzen.

Op dat moment realiseerde ik me hoe treffend de foto weergaf dat ik mijn leven lang al op mijn tenen loop. Het zweet brak me uit, mijn hart klopte in de keel. Ik duizelde, voelde me breekbaar. En kwetsbaar, hoe ik daar op dat podium stond in mijn witte hemdje met een afgezakte broek. Stout (knuffel) in de rugzak.

Henriëtte. Jos. Gidian. Judith. Stout.

Ik sprak. Koos mijn woorden zorgvuldig. Dat ik besefte dat zwijgen helemaal niet goud is, als ik refereer aan het spreekwoord ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’.

Zwijgen is dodelijk. Want daarmee blijf je zelf en iedereen om je heen ronddraaien in een eindeloze lus die zich met een beetje pech ook nog eens in de volgende generaties gaat herhalen.

Ik doorbreek het zwijgen. Het was zwaar om dit alles mijn leven lang te dragen. Om op mijn tenen te lopen en me te verstoppen. Het bracht me fysiek en mentaal naar de rand van de afgrond.

Daar sta ik nu.
Stil. Onbewogen.
Op de grond.
Niet op de tenen.