Blog

Vandaag ben ik in het net
Bij mijn schoonmama
Ik maak een pirouette
En zing van ‘tralala’

Mama zegt heel blij
– Met een lach om haar mond –
‘Ze lijkt precies op mij!’
En ik draai nog eens rond

Wie hier blijft staan, kijk ik aan.

 
Ontwerp jouw aluminium foto hier
 

Een bevalling is als een bevrijding. Loslaten lukt desalniettemin nooit echt. Hoeft ook niet. De juiste dosering moederliefde is niet eenvoudig. Te veel, te weinig, voldoende…. Het blijft mensenwerk.

Bieden kan t/m 9 mei a.s. op een foto in museumkwaliteit met daarop Risja Steeghs en haar moeder El Steeghs met de titel: ‘Loving caretaker’. Risja werd grotendeels door haar ouders verzorgd toen ze leed aan de ziekte van Lyme. Dit liefdevolle proces werd door mij in de vorm van foto’s vastgelegd. Er ontstonden een reizende tentoonstelling en een boek: ‘Risja, a story by Lilith’. Een stichting werd opgericht om geld in te zamelen voor meer en beter onderzoek naar de ziekte van Lyme o.a. door middel van verkoop van dit boek. Inmiddels is deze stichting opgeheven. De tentoonstellingsfoto’s doe ik van de hand. Een soort bevrijding voor mij van dit project waarin ik misschien wel té intensief ben opgegaan. Ook daar was de juiste dosering lastig voor iemand die graag en veel geeft.

Afm. foto 60×90 cm, kwaliteit Diasec, voorzien van ophangrails aan achterzijde. Ophalen in Amstelveen. Of elders in overleg. Bieden kan via mijn e-mailadres info@hjimvangasteren.eu

Loving caretaker

Drie van mijn zelfportretten werden onlangs genomineerd bij de 12th International Color Awards en wel ‘Doing the laundry’ in de categorie Fine Art, ‘Libertad’ in de categorie Nude en ‘Fishy’ heel verrassend in de categorie Abstract. Ik had ‘Fishy’ ingediend bij de categorie Portret, maar de organisatie vond hoofd-met-vis-in-zak blijkbaar abstract. Een vierde inzending heeft niets gemaakt, terwijl ik die foto steengoed vind. Een Griekse kunstverzamelaar ook, want die heeft hem onlangs aan zijn collectie toegevoegd en een eerste exemplaar ervan zit al jarenlang in de bedrijfscollectie van A.S.R.-verzekeringen.

Ik houd niet van wedstrijden. Waarom doe ik dan mee? Ik hoop op PR en bijgevolg naamsbekendheid, want die heb je als kunstenaar nodig om werk te kunnen verkopen. Een wedstrijd is een soort van etalage. En ook omdat mensen soms ervan overtuigd willen worden dat iets kunst is alvorens ze tot aankoop overgaan. Een opleiding wil wel eens helpen. Als je zegt dat je de kunstacademie hebt gedaan, denken ze vaak dat je een ‘echte’ kunstenaar bent, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Als je een fotovakopleiding hebt afgerond, wordt verondersteld dat je een ‘echte’ fotograaf bent en dat hoeft evenmin zo te zijn. Als je […]

Geen idee welk zelfportret ik zal posten om te laten merken dat ik weet dat het vandaag internationale vrouwendag is. Met elk zelfportret dat ik maak vier ik immers mijn vrouw-zijn. Zelfs elke dag vier ik mijn vrouw-zijn. Sterker nog, ook op de dagen dat ik er alleen voor stond als moeder vierde ik mijn vrouw-zijn; mijn vrouwelijke én mannelijke krachten gebundeld in één mens, door twee X-chromosomen toevallig een vrouw.
Het is eigenlijk vreemd dat internationale vrouwendag bestaat. We zijn van ver gekomen, maar hebben nog een lang weg te gaan voordat we vrouwendag kunnen schrappen. Het zal nog een tijd duren voor we het als vanzelfsprekend beschouwen dat we allemaal gelijkwaardige mensen zijn.
Tot die dag blijf ik aandacht schenken aan internationale vrouwendag en herdenk ik de heldinnen die zich op uitzonderlijke wijze hebben ingezet voor de rechten van de vrouw, voor gelijkheid, voor hun medemens. Maar ik herdenk ook de helden die hiervoor hebben gestreden, want die mogen we net zo min vergeten.
Zolang het nodig is, zolang gelijkheid nog niet is bereikt, vier ik op 8 maart mijn vrouw-zijn nadrukkelijker dan op alle andere dagen van het jaar.
Wees solidair, vier samen.

‘With you I am born again’ (Baby watch, self-portrait)